• Strandrolstoel 2
  • Twee op een trap
  • Deejay
  • Strandrolstoel 1
  • Mute Sounds Zeepbel
  • Mute Sounds

Al mijn hele leven heb ik een zware fysieke beperking. Hier word ik dagelijks mee geconfronteerd: Het gebouw blijkt toch niet helemaal toegankelijk, of de invalide toilet is niet groot genoeg.  Zelfs mijn eigen familie verkijkt zich nog wel eens, op hoeveel rekening ik moet houden met de gevolgen van mijn beperking. Van jongs af aan was ik er dus van overtuigd dat het voor mij onmogelijk zou zijn om een waardig plekje in de samenleving te vinden. Mijn eerste ervaring met regulier onderwijs was dan ook niet erg positief. Dit heeft denk ik te maken met mijn hooggespannen verwachtingen. Ik had vijftien jaar lang op speciaal onderwijs gezeten en was ontzettend toe aan een nieuw avontuur! 

Ik had een onwijze drang om te bewijzen dat ik ‘'gewoon’ op een reguliere school kon meekomen. Ik was echter de enige student met een beperking in mijn klas. De uitspraak ‘onbekend maakt onbemindwas op mij erg van toepassing. Niet alleen zat ik in een rolstoel, door mijn spasme beweeg ik ook anders. Tel daarbij dat mijn mentor en ik een buddysysteem in het leven hadden geroepen, die mijn medestudenten verantwoordelijk stelde voor het helpen met: de lift, mijn jas en mijn spullen, terwijl ze daar niet om gevraagd hadden. Tja, dan maak je jezelf niet bepaald populair. De meeste studenten lieten mij gewoon beneden staan. Hier heb ik het in het begin heel moeilijk mee gehad, maar ik zou het niet willen veranderen. Deze ervaring heeft mij een stuk assertiever gemaakt. 
 
Toen ik mij een aantal jaren later bij een koor aansloot, was ik toch erg zenuwachtig. Precies zoals op het MBO was ik ook hier de enige met een beperking. Mijn angst was dat mijn beperking en de hulp ik als gevolg daarvan nodig heb, een kloof zou veroorzaken tussen mij en de andere koorleden, tot mijn verbazing gebeurde dit niet. Meteen werd ik opgenomen in de groep. De hulp die ik nodig heb wordt zonder enige moeite gegeven. Zelfs nu het koor zelf opgehouden is te bestaan, heb ik nog regelmatig contact met de mensen die ik daar heb ontmoet 

Mijn beperking hoort bij mij en maakt daardoor ook deel van onze vriendschap. De realisatie dat mijn beperking geen stoorzender hoeft te zijn in een vriendschap en dat ik een gelijkwaardige relatie kan hebben met iemand die geen beperking heeft, kwam voor mij als een aangename verrassing. Zo zie je, we zien geneigd om in hokjes te denken, maar dat hoeft niet Dat is de kracht van vriendschap!