• Strandrolstoel 1
  • Mute Sounds
  • Strandrolstoel 2
  • Mute Sounds Zeepbel
  • Twee op een trap
  • Deejay

Van kinds af aan ben ik al gewend aan het hebben van huisdieren. Toen ik eenmaal op mezelf ging wonen was mijn grootste wens dan ook om een lief, knuffelig, maatje te hebben. De grote vraag was alleen: Kan ik de zorg voor zo'n beestje wel dragen? 

Dit is op zich niet raar. Ieder toekomstig baasje dient eerst bij zichzelf na te gaan of ze de verantwoordelijkheid willen en kunnen dragen, maar bij de meeste mensen  heeft dit vaak te maken met tijdverdeling. Vragen zoals: Heb ik naast mijn werk wel genoeg tijd om het beestje aandacht te geven? Komen het meest bij mensen naar boven. Voor mij is het anders...

Toen ik mensen vertelde dat ik er serieus over na zat te denken om een kat te nemen, was de eerste reactie: 'Hè, nee dat kan jij helemaal niet! Je zit in een rolstoel, wie moet 'm eten geven. Hoe ga je met hem naar dierenarts. Wie verschoont de kattenbak.' 'Tja, ik kan niet zeggen dat dit geen goede kritische vragen zijn, dus ik ging googlen. Ik kan vast niet de enige zijn met een vrij zware lichamelijke beperking die een huisdier wil. Tot mijn verbazing lukte het mij niet om ook maar een ervaringsdeskundige te vinden op dit gebied. 

Er zijn kattenwebsite te over, vol met informatie over de algemene gezondheid van de kat, er zijn forums vol met tips over wat je wel en niet moet doen wat betreft de opvoeding van de kat, maar... niks over het houden van een kat als je zelf een beperking hebt. Dit zorgde ervoor dat ik zelf creatief en oplossingsgericht moest denken.

Inmiddels heb ik, ondanks het feit dat iedereen zijn bedenkingen had, alweer drie maanden met heel veel plezier en liefde een kat! Zo heb ik weer geleerd op mezelf  te vertrouwen en dat het ook wel eens zinvol is om netjes te bedanken voor het advies van anderen, maar het niet aan te nemen.  In een volgend artikel ga ik verder in op de dingen die ik heb moeten aanpassen.