• Strandrolstoel 2
  • Twee op een trap
  • Mute Sounds
  • Deejay
  • Strandrolstoel 1
  • Mute Sounds Zeepbel

Zomaar ergens alleen heen gaan waar je niemand kent is voor veel mensen, met of zonder beperking, lastig en eng. Voor mij was dat ook altijd zo. Totdat ik mij bedacht dat als ik nieuwe mensen wilde leren kennen, ik het toch moet proberen om een keer alleen op pad te gaan!

Via Facebook kwam ik bij een café waar je voor niet zoveel geld kon eten. Ik had al een paar keer gekeken wat je er kon eten, maar had steeds geen tijd om er heen te gaan en eerlijk gezegd vond ik dit ook wel een beetje eng. Je weet nooit waar je terecht komt en hoe mensen op je reageren als je in een rolstoel zit.

Op een gegeven moment zie ik staan dat je daar voor 6 euro kan gaan barbecueën, dat leek me toch wel leuk om te doen. Dus heb ik mijn telefoon gepakt en het nummer van het cafétje gebeld met de vraag of ik met mijn rolstoel naar binnen en naar de wc kon. Ik kon wel naar binnen via de tuin, maar ik kon niet naar de wc. 

Na even nagedacht te hebben heb ik me dan toch maar aangemeld. Het feit dat ik niet naar de wc kon vond ik niet zo erg. Ik had me voorgenomen om één drankje te drinken als ik daar ben en dat ik voordat ik thuis weg ga nog even naar de wc ga. Dan was er niks aan de hand!

De dag nadat ik had opgebeld was ik best wel een beetje gestresst. Alleen ergens heen gaan was helemaal nieuw voor mij. Waar kom ik terecht? Hoe gaan mensen op mij reageren? Zullen ze naar me staren omdat ik in een rolstoel zit? Zal ik wel met iemand durven praten of klap ik dicht? Dat waren een aantal vragen die door mijn hoofd spookte voordat ik weg ging. Ik lijk namelijk niet zo verlegen en stil wanneer je mij goed kent, maar wanneer ik in een nieuwe situatie ben, waar ik niemand ken, word ik een heel verlegen en stil persoon. Maar dat terzijde.

Die donderdagavond ben ik ondanks mijn twijfels, toch op mijn pendel naar de barbecue gereden. 

Aangekomen bij de mijn bestemming was er een vrij hoge stoep voor een hele smalle deur, toen heb ik het nummer van het cafe opgezocht en even gebeld. Ik moest een stukje omrijden. Zelf dacht ik eerst dat ik net niet met mijn pendel door de deur heen kon, maar dit kon gelukkig wel.

Eenmaal binnen heb ik een drankje besteld. Er waren nog geen mensen voor de barbecue, dus zat ik een beetje om me heen te kijken en ik begon een beetje te twijfelen. Waar was ik nou weer beland? Na een kwartiertje ben ik toch maar weer naar buiten gegaan en ben daar gewoon met iemand gaan praten. Ze vonden het helemaal niet raar dat ik in een rolstoel zat en mijn pendel was ook niet zo raar. Dus alle twijfels en vragen die door mijn hoofd hadden gespookt voordat ik er was, werden eigenlijk positief beantwoord. 

De rest van de avond was erg gezellig. Het eten was lekker en ik heb leuke mensen ontmoet! Zo zie je maar weer, alleen thuis zitten kan, maar als je de deur uit gaat kan je nieuwe mensen leren kennen en een gezellige dag hebben!