• Strandrolstoel 2
  • Twee op een trap
  • Deejay
  • Mute Sounds
  • Strandrolstoel 1
  • Mute Sounds Zeepbel

Lysanne is 26 jaar oud en zit al vanaf dat zij het zich kan herinneren in een rolstoel. Het leven met een beperking is lang niet altijd makkelijk geweest voor haar. Lysanne neemt ons de komende tijd mee in haar 26 jaar lange weg naar acceptatie in haar leven. Want haar weg bleek langer dan zij dacht.

 

 

Deel 5

 

Als de taxi maar rijdt

Naar school gaan deed ik met de taxi. Dat was voor iedereen handig. Mijn moeder hoefde mij niet te brengen, ik was altijd op tijd en ik vond het fijn dat ik altijd kon ‘uitslapen’ in de taxi. Ik hoefde immers niet op het verkeer te letten. Het was zo heel makkelijk om op school te komen. De taxi’s komen altijd op tijd als ik naar school of stage moet. Toch?

Mijn taxichauffeur, die mij op de Mytylschool van huis naar school en van school weer naar huis bracht, had mij geholpen met het vinden van een goede nieuwe taxichauffeur. Deze mevrouw was een goede kennis van hem en ze wilde mij prima naar school en huis brengen.

Dit ging allemaal heel goed. Ze wachtte op me als ik wat was vergeten te pakken en verder was ze ook gewoon heel aardig. Ik was altijd op tijd op school en ze kwam me ook redelijk op tijd van school halen.

Dit alles veranderde toen ik stage ging lopen. Zoals iedereen weet, heeft een kantoorbaan werktijden van negen tot vijf, waaraan je je als stagiaire ook gewoon aan moet houden. Deze tijden konden niet aangepast worden. De eerste twee maanden ging het gewoon goed. De taxichauffeuse bracht mij naar mijn stage en terug naar huis. Na die twee maanden vond zij het eigenlijk een beetje zwaar worden om mij op te halen en weg te brengen om vijf uur. Ze had een eenmansbedrijf en was dus de enige die mij bracht en haalde. Ze besloot dan ook te vinden dat ik van mijn baas wel eerder naar huis mocht, want zij werkte tien uur op een dag als ze mij om acht uur van huis haalde en mij dan om zes uur in de avond weer ophaalde. Van haar moest ik aan mijn baas melden dat mijn taxi mij niet later dan 15.00u kon ophalen.

Mijn baas ging hier natuurlijk niet mee akkoord en hoewel ze hier best boos over was, reed ze mij nog wel naar mijn stage, ook toen deze veranderde naar mijn andere stage. In november vertelde ze mij echter dat de wet van het gehandicapten vervoer veranderde en dat ze mij waarschijnlijk niet meer kon rijden vanaf januari. We hebben elkaar er hierna helemaal niet meer over gesproken.

In de kerstvakantie ging ik met mijn moeder naar haar vriend. Hier kon ik niet vaak op het internet, omdat hij nog een internetverbinding had via de telefoonlijn. Het kwam erop neer dat ik niet vaak mijn mail kon bekijken of online kon komen op bijvoorbeeld MSN. We bleven bij hem tot de laatste zondag van de vakantie.

De maandag na de vakantie was ik op tijd klaar om naar mijn stage te gaan, maar er kwam geen taxi. Als ik haar belde, nam ze haar telefoon niet op, dus belde ik mijn stage om te zeggen dat ik later kwam. Dat was geen probleem, ik kon er ook niks aan doen, maar ik bleef het gek vinden. Ik belde nog maar een keer naar de taxi. Weer geen gehoor. Ik belde mijn moeder om te vragen wat ik het beste kon doen. Mijn moeder zei dat ik moest wachten en anders maar even de laptop moest opstarten om te kijken of ik misschien mail van haar had gekregen. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag achter de laptop. Ik had geen mail gekregen, maar mijn mond viel open van verbazing toen ik MSN opstartte. Ik werd overspoeld met berichten van haar met daarin de mededeling dat ze me door de eerder besproken verandering in de wet niet meer kon halen en brengen. Dit was het. Geen excuus. Niks. Zij stopte, ik moest het zelf maar regelen. 

Ik heb gelijk mijn stage gebeld en alles uitgelegd. Daar snapten ze dat ik die dag niet meer kon komen. Ook belde ik mijn moeder en legde het verhaal nog een keer uit. Ze  vond het geen stijl, maar we moesten iets anders regelen. We hadden gelukkig al snel een oplossing gevonden voor de volgende twee maanden. Mijn moeder werkte in de buurt van mijn stage, dus zij zou mij brengen, alleen was het wel zo dat ze niet op de vrijdag werkte, waardoor ik niet op vrijdag naar mijn stage kon. Hier had mijn baas begrip wel voor. Het was een rare situatie waar ik ook niks aan kon veranderen en hij begreep dat ik niet binnen een week een nieuw taxibedrijf kon vinden om mij naar mijn stage te brengen. Van mijn baas hoefde ik de laatste acht weken van mijn stage niet op vrijdag te komen.

Onlangs alle stress om mijn stage is alles wel goed gekomen en heb ik in februari mijn stage gelukkig netjes afgerond met een voldoende!