• Strandrolstoel 2
  • Mute Sounds
  • Mute Sounds Zeepbel
  • Strandrolstoel 1
  • Deejay
  • Twee op een trap

Remmen zonder remlicht

Leven met een lichaam dat onzichtbaar beperkt is

 

“Huh,is die rolstoel voor jou?”

Waar zou jij voor kiezen: een gezellig dagje met vrienden naar een pretpark afslaan, omdat je van tevoren weet dat je het niet vol kan houden, of een rolstoel regelen en vragen of je vrienden je willen duwen? Want je weet al dat je het niet vandaag, niet morgen, waarschijnlijk nooit vol zal kunnen houden.

Veel mensen die mij niet goed kennen, zullen denken ‘niet volhouden?’, ‘een rolstoel?!’, ‘waar heb jij t over?’, ‘je bent toch niet gehandicapt of ziek?’, ‘je kan toch lopen?’ Ik kan inderdaad lopen en aan de buitenkant kan je niet zien dat er iets met mij aan de hand is, maar ik kan niet ‘lang’ lopen en staan. Eigenlijk kan ik alles niet zo lang volhouden als mijn leeftijdsgenoten, ik kan er prima mee leven hoor, maar ik moet met alles rekening houden. Ik kan niet fulltime naar school, niet fulltime werken en dus ook niet een dagje weg zonder maatregelen te nemen en de consequenties van die dag te aanvaarden.

Als ik een dagje naar een pretpark wil, zal dat maximaal een halve dag worden, aangezien een hele dag sowieso te lang is. Ik zal veel op bankjes moeten zitten om uit te rusten. Dit betekent dus dat ik nog minder kan doen in het park zelf, ik moet mijn dag heel goed plannen. Waar wil ik heen? Wat is de kortste route die ik kan nemen? Waar zijn de wachtrijen zo kort mogelijk? En hoe zorg ik ervoor dat alles zo min mogelijk energie kost?

Gelukkig heb ik vrienden die rekening met mij willen houden en het helemaal niet erg vinden om mij tijdens zo’n dag te duwen, als ik in een rolstoel zit. Helaas is niet iedereen zo begripvol. Om een voorbeeld te geven: Een tijdje geleden vertrokken wij met z’n allen naar een pretpark in Nederland. Na binnenkomst gingen wij op zoek naar de rolstoel die ik van tevoren had gereserveerd. Eenmaal bij de uitleenbalie aangekomen, vroeg de mevrouw: “Voor wie is de rolstoel?” Ik zei dat die voor mij was (daarom vroeg ik er natuurlijk ook naar). De mevrouw keek mij van top tot teen raar aan en reageerde met: “Oh, ok.”

We hebben de rolstoel meegekregen en gingen het park in. Helaas merkte ik al gelijk dat je bij bijna elke attractie raar wordt aangekeken, al helemaal wanneer mensen zien dat je uit je rolstoel stapt en je ‘gewoon blijkt te kunnen lopen!’ Mensen begrijpen niet dat een dag door een park sjouwen en vooral het wachten en hangen in rijen, te vermoeiend kan zijn... ‘Iedereen is toch moe na zo’n dag?’ Dat klopt, maar voor mij is het gewoonweg niet vol te houden. Waarom zou ik dan niet gebruik mogen maken van een hulpmiddel, zodat het voor mij wel te doen is?

Ik merk vaak dat veel mensen mij nog steeds niet begrijpen nadat ik heb geprobeerd het uit te leggen. Maar ja, dat is dan jammer, ik heb het leuk gehad! Ik heb aan alles mee kunnen doen, wat zonder vrienden en een rolstoel zeker niet had gekund. Daarnaast kan ik de volgende dag weer gewoon dingen doen, in plaats van een week niks te kunnen, doodmoe te zijn, veel pijn te hebben en bij te moeten komen van zo’n dag.

Sacha is niet mijn echte naam. Waarom ik niet met mijn echte naam op het internet wil? Dat zal ik de volgende keer uitleggen.