• Strandrolstoel 2
  • Mute Sounds Zeepbel
  • Mute Sounds
  • Deejay
  • Strandrolstoel 1
  • Twee op een trap

Lysanne is 26 jaar oud en zit al vanaf dat zij het zich kan herinneren in een rolstoel. Het leven met een beperking is lang niet altijd makkelijk geweest voor haar. Lysanne neemt ons de komende tijd mee in haar 26 jaar lange weg naar acceptatie in haar leven. Want haar weg bleek langer dan zij dacht.

Deel 4

Stage is: 'je ontwikkelenenkansenkrijgen', toch?

 

Aan het begin van het tweede jaar van de opleiding begon de zoektocht naar een stage. Dit was een hele nieuwe ervaring voor mij. Ik wist niet goed waar ik moest beginnen. Solliciteren had ik nog nooit gedaan. Gelukkig kregen we hulp van de mentor en de stage coördinator. We kregen onder andere lessen in het schrijven van brieven en in het opstellen van een CV.

 

Na een aantal brieven verstuurd te hebben, mocht ik op gesprek komen bij het Minsterie van Justitie. Het gesprek ging erg goed en ik werd al snel aangenomen. Ik mocht gaan werken op de post.

 

In mijn brief had ik een grote fout gemaakt door aan te geven dat ik langzamer was met typen dan anderen, hierdoor mocht ik alleen maar de politierapporten stempelen en indelen op verschillende stapels. De afdeling bracht ook de post rond, maar dit kon ik niet doen in mijn rolstoel.

 

Na een aantal weken vroeg ik of ik overgeplaatst kon worden naar een andere afdeling binnen het ministerie. Ik kreeg te horen dat dat niet kon. Toen ik vroeg wat hier de reden voor was,kreeg ik een antwoord dat ik niet had verwacht.Doordat ik in mijn sollicitatiebrief had geschreven dat ik door mijn beperking niet snel kon typen, en er voor de afdeling waar ze nog mensen nodig hadden waren wel erg strakke deadlines waren die waarschijnlijk moeilijk te halen waren door mij, kreeg ik niet de kans om te bewijzen dat ik het wel kon.

Na dit antwoord gehad te hebben, ben ik naar mijn stagebegeleider gegaan en heb mijn probleem voorgelegd. Mijn stagebegeleider van school heeft toen contact op genomen met mijn werkbegeleider van het Ministerie van Justitie om te vragen of er een oplossing was, maar ze wilde niet meewerken aan een oplossing.Dit vond ik erg jammer, want ik vond het wel een leuke stageplek met leuke collegas. In mijn tijd bij het Ministerie mocht ik vaak naar de rechtbank, waar we naar korte zaken mochten kijken, zaken als onder andere winkeldiefstalen vernieuwingen.

 

 Mijn stagebegeleider van school ging opnieuw kijken wat ze voor me kon doen.

 

Na tweeweken had ze de ultieme oplossing gevonden. Een medeleerling uit mijn klas zou met mij ruilen van stageplek. Ze werkte bij het zorgkantoor waar ze de CIZ inactief van heel Nederland bij hield. 

 

 Maar toen we wilden gaan wisselen van stageplek, wilde ze ineens niet meer weg van haar stage. Gelukkig vond de werkbegeleider van het zorgkantoor het geen probleem om twee stagiaires te hebben en kon ik uiteindelijk naar een goede stageplek overstappen.

 

De weg ernaartoe was lang, maar ik ben uiteindelijk op een leuke stageplek gekomen.