• Strandrolstoel 1
  • Twee op een trap
  • Strandrolstoel 2
  • Mute Sounds Zeepbel
  • Deejay
  • Mute Sounds

Lysanne is 26 jaar oud en zit al vanaf dat zij het zich kan herinneren in een rolstoel. Het leven met een beperking is lang niet altijd makkelijk geweest voor haar. Lysanne neemt ons de komende tijd mee in haar 26 jaar lange weg naar acceptatie in haar leven. Want haar weg bleek langer dan zij dacht.

 

Deel 3

 

Deadlines en heel veel angsten

 

De meeste vakken werden in dit blok afgesloten met een toets, maar er zat ook een project bij. Voor het eerste project op mijn opleiding moest ik samenwerken met drie klasgenoten. Ik was gewend dat iedereen zich aan de afspraken hield die gemaakt werden. Ik was erg gedreven en had veel last van prestatiedrang, daardoor moest en zou ik bewijzen dat een MBO-4 opleiding voor mij te halen was. Mijn mede groepsgenoten dachten hier heel anders over. Ze hadden totaal geen idee van wat we moesten doen of waar we moesten beginnen. Ik voelde me zo gestrest dat ik met heel veel moeite naar school ging. Ik had last van enorme huilbuien en at bijna niet. Op school wisten alleen mijn mentor en mijn ambulante begeleider* van mijn probleem.

 

Ik was op school erg stil en durfde niet goed voor mezelf op te komen. Daarom wist ook niemand waar ik zo gestrest van werd. Na veel aandringen in mijn projectgroep maakten mijn groepsgenoten eindelijk hun deel van het project, maar dan was de deadline al binnen een week. Ik voelde me zo onstabiel door de stress en het weinige eten. Daardoor kon ik uiteindelijk niet veel meer kon doen aan het project. Er moest nog zoveel gedaan worden, maar door de stress en alles eromheen verergerde mijn spasmen. Het werd het voor mij bijvoorbeeld onmogelijk om te typen.

 

Mijn projectgroep kijk mij hier op aan, dus ik legde ze uit wat er aan de hand was. Ze hadden hier weinig begrip voor. Ik denk zelf dat ik het eerder had moeten zeggen, want nu konden we er toch niks meer aan doen. Voor mij was dit een groot leermoment. Ik hoeft niet bang te zijn om wat te zeggen. Nu kon ik langzaam mijn muren afbreken die ik om me heen had gebouwd na de eerst weken dat ik op school was gekomen..

 

Thuis zag mijn moeder dat het niet goed met me ging en ze zei tegen me dat ik helemaal niet meer naar school kon als het zo doorging. Ik voelde me zo down en at bijna niks. Als ik al wat at, kwam het er negen van de tien keer weer uit. Ik kon het op dat moment lichamelijk niet aan.

 

We leverden uiteindelijk alles voor het project in, gelukkig wel op tijd. Toen ook de toetsen gemaakt waren, moesten we op de cijfers wachten. Vanwege mijn prestatiedrang en lichtelijke faalangst vond ik dit heel lastig. Ik voelde me nog steeds down, boos en verdrietig, want voor mijn gevoel had ik alles verknald.

 

Maar niks was minder waar. Nog geen week later kreeg ik goed nieuws: Ik had alles gehaald! Dit was voor mij de bevestiging dat ik deze opleiding aankon en ik hoefde me hier dus geen zorgen meer om te maken. Ik kon weer gewoon eten en was ook niet meer de hele dag misselijk! Ook al had ik nog wel stress maar gelukkig in mindere maten. Ik begon weer de oude ik te worden! De echte Lysanne.

 

*Toen ik van het speciaal onderwijs af kwam, kreeg ik een rugzakje mee. Dit hield in dat ik extra begeleiding kreeg van iemand buiten school. Diegene kon mij helpen met extra aanpassingen op de opleiding, maar ook op het emotionele vlak steunde ze mij.