• Mute Sounds Zeepbel
  • Mute Sounds
  • Twee op een trap
  • Strandrolstoel 2
  • Strandrolstoel 1
  • Deejay

Lysanne is 26 jaar oud en zit al vanaf dat zij het zich kan herinneren in een rolstoel. Het leven met een beperking is lang niet altijd makkelijk geweest voor haar. Lysanne neemt ons de komende tijd mee in haar 26 jaar lange weg naar acceptatie in haar leven. Want haar weg bleek langer dan zij dacht.

Deel 2
Ziek zijn op een ‘normale school’ kan niet meer… Of toch wel?

Een paar weken waren verstreken. Ik concentreerde me meer op de lessen dan op het sociale aspect van school. Zo wende ik er langzaam aan de nieuwe school, nieuwe mensen en vooral aan de mentaliteit van mijn klasgenoten.

Onlangs dat de Mytylschool mij niks had verteld over het sociale aspect van de ‘gezonde’ buitenwereld, hadden ze mij wel verteld dat je op een ‘normale school’ in een grotere klas terecht zou komen. Dit was inderdaad zo, maar wat wil je; deze school was vijftig keer zo groot als mijn middelbare school. Ik kwam in een klas met 24 leerlingen. Dat is niet groot zou je denken, maar voor mij wel. In mijn examenklas zaten we met dertien mensen in de klas en ja mensen, dit was erg groot! Met 24 leerlingen in de klas zou ik geen individuele lessen meer krijgen en moest ik gewoon mee met de klas, of ik het aankon of niet. Dus ik zou extra hard moeten werken. Dit was wat de Mytylschool mij had verteld. Dit bleek heel anders te zijn.

Dat ik geen individuele lessen kreeg, klopte helemaal, maar dat het tempo hoog lag was niet helemaal waar. Door wat de Mytylschool mij had verteld over de lessen, maakte ik altijd netjes mijn huiswerk en leverde ik alles op tijd in. Een paar weken nadat het schooljaar was begonnen, was ik een hele week ziek. Doordat ik zoveel lessen gemist had die week, was ik helemaal gestrest, want; ‘liep ik nu achter? Misschien kon in dat niet inhalen voor de toetsweek!’ Maar toen ik na een week weer op school kwam, was er maar één les waar ik echt bij ‘achterliep’. De rest was blijven steken bij het hoofdstuk dat we de week ervoor behandelden. Alle stress die ik gehad had, was voor niks geweest. Ik voelde me enorm opgelucht. Niet iedereen maakte zijn huiswerk en om die reden ging de leraar niet verder. Nu liep ik zelfs nog voor met mijn huiswerk. Onlangs dat ik nog geen aansluiting had gevonden met mijn klasgenoten, was ik nog even enthousiast over de opleiding als toen ik het schooljaar begon.. Ik ging me nu richten op het leren van de stof die er getoetst ging worden om een goed cijfer te halen en verder te kunnen..

Dus het tempo was geen probleem. Nu de toetsen nog halen….