• Twee op een trap
  • Deejay
  • Mute Sounds Zeepbel
  • Strandrolstoel 2
  • Strandrolstoel 1
  • Mute Sounds

Lysanne is 26 jaar oud en zit al vanaf dat zij het zich kan herinneren in een rolstoel. Het leven met een beperking is lang niet altijd makkelijk geweest voor haar. Lysanne neemt ons de komende tijd mee in haar 26 jaar lange weg naar acceptatie in haar leven. Want haar weg bleek langer dan zij dacht.

 

Deel 1
Niet normaal genoeg

‚Van mijn vierde tot mijn achttiende jaar heb ik op het speciaal onderwijs gezeten. Na mijn eindexamen was ik dol blij dat ik na veertien jaar eindelijk naar een 'normale' school kon. Ondanks dat ik heel blij was me deze stap, was ik ook heel verdrietig. Veertien jaar van mijn leven heb ik op het speciaal onderwijs gezeten, waar ik beschermd werd. Ik stapte nu de maatschappij van 'de gezonde wereld' in.

Een paar maanden na mijn eindexamen was het zover. Op mijn eerste schooldag werd ik met de taxi gebracht. Ik had hele hoge verwachtingen van de school en de leerlingen daar. Ik verwachtte dat ik opgenomen zou worden als ieder ander en dat niemand mij als 'het meisje in de rolstoel' zou zien. Ik verwachtte dat het op school zo zou zijn zoals ik het in boeken gelezen en in films gezien had. Een schoolleven met veel aansluiting en veel vrienden. En vooral: geen buitenbeentje zijn.

De eerste dag was het wel even wennen. Er waren nergens rolstoelen, statafels en brancards die in de weg stonden. Ik had gewoon alle ruimte om te rollen! De lessen waren interessant en leuk. Alleen had ik verwacht dat ik meer aansluiting zou vinden bij mijn klasgenoten, maar die verwachting viel erg tegen. In de pauze vroeg iemand mij, al was het eigenlijk meer een mededeling: 'Hoor jij niet op een speciale school te zitten?' Ik had er nog nooit mee te dealen gehad dat iemand zoiets tegen mij zei. Ik was erg geschrokken van deze opmerking van het meisje dat mij waarschijnlijk de hele dag had geobserveerd en bedacht had dat ik hier op deze school niet thuis hoorde.

Ik voelde me intens ongelukkig, boos en teleurgesteld en reed weg terwijl ik een huilbui moest onderdrukken. Ik was boos op de mytylschool waar ik vandaan kwam en boos ben ik nog steeds. Dachten ze daar toen nou echt dat ik wist wat het was om in de 'normale' wereld rond te rijden? Ik vind dat zij mij hadden moeten voorbereiden op hoe de buitenwereld kijkt naar mensen met een beperking. Het verschil tussen de blijheid waarmee ik 's ochtends aankwam en het verdrietige gevoel waarmee ik 's avonds thuis zat, was erg groot. Ok, dit was dan wel de eerste dag, maar wat moest hier van komen?'